Lockheed TF-104G Starfighter

Halverwege de vijftiger jaren maakte het proefmodel van de F-104 zijn eerste vlucht. Het toestel leek meer op een "raket met spatborden" dan op een vliegtuig, vanwege de piepkleine en messcherpe vleugels. De Starfighter was dan ook ontworpen om zo snel en zo hoog mogelijk te vliegen om vijandelijke bommenwerpers (het liefst met raketten) te onderscheppen. In 1962 werden de eerste F-104G's (van Germany, de eerste afnemer van deze multifunctionele versie) afgeleverd aan de diverse NAVO-luchtmachten. Fokker produceerde 95 Starfighters voor de KLu en nog eens een paar honderd voor de Duitse Luftwaffe. In totaal heeft de KLu 138 Starfighters gehad, 95 eenzitters van Fokker, 25 eenzitters van het Italiaanse Fiat en 18 tweezitters rechtstreeks van het Amerikaanse Lockheed. Zowel Fokker als de KLu traden met de '104' het supersonische tijdperk binnen. De Starfighter was een temperamentvol vliegtuig waar intensief mee getraind moest worden. Dit was (samen met het feit dat de Starfighter werd ingezet voor taken waar het niet voor gemaakt was, zoals laag gevlogen fotoverkenningen) de reden dat er in de 22-jarige loopbaan niet minder dan 41 Nederlandse toestellen zijn neergestort. Toch is de F-104 van onschatbare waarde geweest. Spraakmakende acties waren de onderschepping van een Russische Tupolev Bear bommenwerper in 1972 en de ultra lage en uiterst lawaaiige scheervluchten over een door Molukkers gekaapte trein bij De Punt. Wendbaar was de Starfighter absoluut niet, het was echter wel het snelste vliegtuig waar de KLu mee gevlogen heeft. Trainerversie van de Starfighter, straaljager voor twee maal de geluidssnelheid. Starfighters werden in de jaren zestig in grote aantallen o.m. door Fokker gebouwd.